عهد نابستن از ان به که ببندی و نپائی

                   دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو بستم

                   باید اول بتو گفتن که چنین خوب چرائی

                   گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

                    چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیائی

                     شمع را باید ازین خانه برون بردن و کشتن

                    تا به همسایه نگوید که در خانه ی مائی  

                                    ای راه دراز را رسیدن بودی

                                    یا انکه پس از هزار سال از دل خاک

                                    چون سبزه امید بردمیدن بودی   

                                             حال ماخواهی بیا از گفته ی ما جستجو کن

از دیاری به دیار دیگر

نتوانم نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما ان دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهاری دیگر

                                   فروغ فرحزاد

پشت دریاها شهری است

که در ان پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوتر هایی است که به فواره ی هوش بشری می نگرد

دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

که به یک شعله به یک خواب لطیف

خاک موسیقی احساس تو را می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد

پشت دریاها شهری است

که در ان وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحرخیزان است

شاعران وارث اب و خرد و روشنی اند

پشت دریاها شهری است!

قایقی باید ساخت  

پشت هیچستانم

پشت هیستان جایی است

پشت هیچستان رگ های هوا پر قادهایی است

که خبر می ارند از گل واشده ی دور ترین بوته ی خاک

روی شن ها هم نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان چتر خواهش باز است:

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا می اید

ادم اینجا تنهاست

و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است

به سراغ من اگر می ایید

نرم و اهسته بیایید مبادا ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند

زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است

زندگی بعد درختی است به چشم حشره

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست

خبر رفتن موشک به فضا

لمس تنهائی ماه

فکر بوییدن گل در کرهای دیگر

زندگی شستن یک بشقاب است

زندگی یافتن سکه ی دهشاهی در جوی خیابان است

زندگی مجذور اینه است

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ها

زندگی هندسه ی ساده و یکسان نفس هاست

                                                                 صدای پای اب/ سپهری

آن خانواده گستاخی کردند و اجازه ندادند فرشته ها شب را در مهمانخانه ی داخل

عمارت بگذارنند.بلکه به انها فضای کوچکی از زیر زمین رااختصاص دادند.

همان طور کهفرشته ها مشغول اماده کردن بستر خود روی زمین بودند فرشته ی

پیرتر سوراخی در دیوار دید و روی ان راپوشاند.فرشته ی جوان تر علت را پرسید و

او گفت:((چیز ها همیشه ان طوری نیستند که به نظر می رسند)).

شب بعد فرشته ها به خانه ی زوج کشاورز بسیار فقیری اما مهمان نوازی رفتند

پس از صرف غذای مختصری که داشتند ان زوج رختخواب خودشان را در اختیار

فرشته ها قرار دادند تا شب را راحت بخوابند.

صبح روز بعد فرشته ها ان زن و شوهر را گریان دیدند.تنها گاوشان که شیرش

تنها ممر درامدشان بود در مزرعه مرده بود.

فرشته جوان تر به خشم امد و به فرشته ی پیرترگفت:چه طور اجازه دادی چنین

اتفاقی بیفتد؟ مد اولی همه چیز داشت با این حال تو کمکش کردی. خانواده دومی

چیزی نداشتند اما همان را هم با ما تقسیم کردند.و با این حال تو گذاشتی گاوشان

بمیرد. فرشته پیرتر پاسخ داد:((چیزها همیشه ان طوری نیستند که به نظر

می رسند)).شبی که ما در زیر زمین ان عمارت بودیم متوجه شدم که در سوراخ

دیوار طلا پنهان کرده بودند.از ان جا که صاحب خانه طماع و بخیل بود و مایل نبود

ثروتش را با کسی شریک شود من سوراخ را بستم و مهر کردمتا دستش به ان

نرسد. شب گذشته که در رختخواب ان کشاورز خوابیده بودیم. فرشته ی مرگ به

سراغ همسرش امد. من در ازا گاو را به او دادم. چیزها همیشه ان طوری نیستند

که به نظر می رسند. هنگامی که اوضاع ظاهرا بر وفق مراد نیست اگر ایمان داشته

باشید باید توکل کنید و بدانید که همواره هر چه پیش می اید به نفع شماست.

فقط ممکن است تا مدتها حکمتش رانفهمید.

دیگر از زمستان و تاریکی شب خبری نیست. همه ی مصیبت ها  دلتنگی ها

و حتی همه خشم و غضب ها به یکباره ناپدید می شود

                                                     رالف والدوس امرسن                              

                                              صد فتنه و شور در جهان حاصل شد

چون نشتر عشق بر رگ روح زدند

                                              یک قطره چکید و نامش دل شد

این است انچه اندوه یادم داد

بهتر عاشق بودن و شکست خوردن

تا که دل به عشق نسپردن

                                      الفرد تنیسون

                                         آگاه ز هر بگو مگوی هم

                                         هر روز سلام و پرسش و خنده

                                         هر روز قرار روز اینده

                                         عمر اینه ی بهشت اما....آه

                                         بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

                                          اکنون دل من شکسته و خسته ست

                                          زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

                                           نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

                                           نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

                                                                             اخوان ثالث                                  

گذر زمان

برای انسان های منتظر کند است

برای انسان های وحشت زده سریع

برای انسان های غمگین طولانی

برای انسان های شاد کوتاه

اما برای انها که عاشق اند زمان جاودانگی ست

ساعت ها میگذرند گل ها میمیرند

روزهای جدید راههای جدید سپری میشوند

اما فقط غشق است که می ماند

                                        رنه روسو

                                                           اسمان دگری خواهم و ماه دگری

زندگی یک اونگ است بین اه و حسرت و تبسم.

در زندگی هیچ پدیده ای مانند دوست داشتن و دوست داشته شدن رضایت بخش نیست

زندگی یعنی سعی و عمل کسی که از وجودش کار نگیرد وجودش هیچ است

سلام به همه کسانی که از وبلاگ من دیدن کردن

امیدوارم که از این شعر خوشتون اومده باشهاین اولین مطلب منه و امیدوارم که از اون خوشت اومده باشهخوب فعلا تا مطلب بعدی خداحافظ

                                               یک شب ترا ز مرمر شعر افریدم

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

                                                 در پیش پای خویش به خاکم فکندهای

مست از می غروری و دور از غم منی

                                                   گوئی دل از کسی که ترا ساخت کنده ای

یکشب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

                                                        بینند سایه ها که تو را خواهم شکسته ام